5 geniale jachtmethodes gebruikt door orka’s

Orka’s mogen er dan misschien schattig uitzien, maar worden niet zomaar in het Engels ‘Killer Whale’ (moordwalvis) genoemd. Op fysiek vlak hebben ze zeker niets te klagen, maar ook voor het nodige denkwerk deinzen ze niet terug. Hieronder onthullen we vijf geniale jachtmethodes die aantonen hoe deze dieren zich op een intelligente wijze aanpassen aan hun omgeving.

 

1. Ze veroorzaken coma’s bij witte haaien

 

De witte haai of mensenhaai is niet bepaald de veiligste prooi, maar daar hebben orka’s iets op gevonden. Ze hebben meerdere methodes ontwikkeld om de haaien ondersteboven te krijgen, waardoor de dieren in een coma terechtkomen. Dit krijgen ze voor elkaar door slim gebruik van waterdruk. Die creëren ze door in formatie naast en boven de haai te zwemmen of door hun prooi naar de oppervlakte te duwen en dan met hun staart een karatetrap uit te delen tegen het hoofd van de haai.

 

2. Ze lokken zeemeeuwen door vissen uit te spuwen

 

Een vis is voor een orka niet meer dan een kleine snack. In het Amerikaanse Marineland heeft een orka echter een slimme truc bedacht om deze kleine snack om te zetten in een grotere maaltijd. De orka spuwt de vis uit aan de oppervlakte van het water en verstopt zich dan vlak onder het water. Wanneer een nietsvermoedende zeemeeuw vervolgens neerdaalt om haar gratis maaltijd te claimen, is het te laat om nog aan de orka ontsnappen. Het slimme dier heeft deze nieuwe truc zelfs aan andere leden van zijn groep geleerd!

 

3. Ze gebruiken de klimaatverandering in hun voordeel om op nieuwe prooien te jagen

 

Narwals zijn middelgrote walvissen met een grote slagtand van anderhalve tot drie meter. Wanneer een gevecht uitbreekt tussen een narwal en een orka, eindigt dit meestal in de dood van beide dieren. Orka’s waren in het verleden dan ook niet echt geneigd om op narwals te jagen. Nu is er door de klimaatverandering echter veel minder Arctisch ijs dan vroeger rond de broedplaatsen van de narwals. De dieren zijn dan ook veel minder beschermd. Orka’s benutten deze situatie om de narwals in het nauw te drijven op kwetsbare momenten.

 

4. Ze surfen om zeeleeuwjongen te vangen

 

De meest voorkomende verdediging tegen orka’s is om zich te verstoppen in gebieden die de machtige jagers niet kunnen bereiken. De meeste zeewezens zijn hierbij beperkt tot ondiep water, maar dieren die ook boven de oppervlakte kunnen ademen, verstoppen zich soms ook op rotsen. Ook hier hebben de orka’s evenwel iets op gevonden. Ze maken slim gebruik van eb en vloed en wachten op de perfecte golf om te surfen naar hun slachtoffer. Eenmaal ze hun prooi gevangen hebben, gebruiken ze een tweede golf om zich terug te trekken naar dieper water.

 

5. Ze maken hun eigen golven om op zeehonden te jagen

 

Wanneer zeehonden bovenop het ijs zitten, is het voor de orka’s onmogelijk ze te bereiken. Dat blijkt niet noodzakelijk een probleem te zijn, want orka’s hebben een manier gevonden om de zeehonden terug in het water te krijgen. Eerst vernietigen ze de randen van het ijs om het gewicht te verlagen, daarna duwen ze het volledige ijsblok de zee in. Eenmaal de zee bereikt, zwemmen ze vanop een afstand aan hoge snelheid richting het ijs, om dan op het laatste moment onderwater te duiken. Hierdoor ontstaan reusachtige golven die de zeehonden de zee in spoelen.

 

Hebben orka’s dan geen zwakke punten?

 

Toch wel. Ze mogen dan sterk zijn en zich op slimme manieren aanpassen aan hun omgeving, maar toch is er één zwak punt in hun manier van jagen. Tijdens het jagen vermijden ze elke vorm van communicatie om zichzelf niet te verraden, maar na het vangen van een prooi kunnen ze het niet laten dit luid onder elkaar te vieren. Meerdere dieren, zoals witte haaien en narwals, hebben het geluid van deze vieringen leren herkennen. Wanneer ze horen dat er orka’s aan het jagen zijn, vluchten ze dan ook snel ver weg. Voor de orka’s zit er op dat moment niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere prooi.